Op Luxemburg (ELLX) was het heel wat drukker, Sietse had het plaatje helemaal in zijn hoofd: over het veld, linkercircuit voor baan 22, maar zijn opdracht luidde: rechterhandcircuit. Omdat Transavia goed haar best doet om allerlei 7..'s neer te zetten moesten wij daar op wachten: einde downwind een 360, daarna nog één en we zagen het gevaarte op final. We kregen tenslotte de opdracht om nu nog drie minuten te wachten, dat werd dus een derde rondje. Daarna het bekende ritueel: havendienst zoeken, vluchtplan indienen, landingsgeld betalen, meteo, tanken en een colaatje.

Nu was Mieke haar beurt om te vliegen, met Sietse naast haar als navigator. Ons crewconcept mag nu wel duidelijk zijn, lijkt me. Na een fijn tochtje landden we op het veld van Epinal (LFSG), waar we het vluchtplan zouden sluiten en de douane bezoeken. Helaas, het was zondag, er was één of ander religieus feest en het was Frankrijk.
De deur van de vliegclub stond open en er waren drie mensen. Daar maar even gevraagd hoe het vliegplan te sluiten. Gelukkig spreekt Mieke genoeg frans om het te kunnen begrijpen: gewoon via de radio. Toen Mieke weer bij de kist was riepen ze: er is net gebeld of jullie er al waren, dus het vliegplan is nu gesloten. Op het terres een colaatje en weer weg.

John vloog ons via de Saone naar Chalon (LFEH), weer een mooi tochtje en een mooi veld, maar geen havendienst want het was al half acht. Op de club waren twee mensen die net de boel wilden afsluiten en ze wilden ons wel even met alle spullen naar het hotel brengen. Daarna te voet terug naar het veld: Harvey's restaurant (groetjes aan Mies, Susanne, Sjoerd en Orage!!)

Na een lekker ontbijt in hotel l'Avantage (had zo zijn voordelen) waren we om half tien weer terug op het veld en deze keer was de toren wel bezet. Er zat een heel aardige havenmeester die toestemming gaf om vanaf het dak van de toren een paar fotootjes te schieten. En wie was er ook? Een Mooney November ons wel bekend, maar de eigenaar was niet in de buurt. Na het betalen van de overnachting van ons toestel en de brandstof waren we om even voor elf uur airborn met Sietse links voor, koers rwy heading verder naar het zuiden.

net zoals onze voorgangers de telefoon gepakt en een taxi gebeld (service van het vliegveld, alles was voorgeprogrammeerd in de telefoon die gewoon buiten hing, en gratis). We gingen naar een dorpje dat iets dichter bij het veld lag: Bois d'Oignt. Tegen twee uur waren we weer terug.

Het zicht naar voren en beneden was goed, verderop in de bergen aan de zijkanten van onze route was het bewolk. Sietse zag als eerste een bliksemflits aan de rechterkant, de bui was gelukkig ver weg.

Een indrukwekkende trip: beneden de Rhone met links en rechts de bergen en wolken.

In de buurt van Pezenas belde Sietse vanuit het vliegtuig naar Kees want hij zou ons opvangen. En inderdaad, toen we aankwamen stond Kees al op ons te wachten. John was op dit laatste been piloot, en had nog een moeilijke opgave: landen op baan 29 met een laagstaande zon. Maar met behulp van copiloot Mieke was dat geen enkel probleem.
Het was twintig over acht 's avonds - we hadden het eerste doel bereikt...

Het bewuste boutje

Dinsdag 24 augustus

Donderdag 26 augustus

Toen we naar het veld liepen scheen de zon niet - een voorteken. We moesten nog tanken, vliegplan, meteo enzovoorts. De lucht begon te betrekken, en het begon licht te regenen.
De meteo vertelde ons dat het in Perpignan licht regende en dat later in de middag onweer verwacht werd. Hetzelfde gold voor Bezier (LFMU), ons douaneveld in Frankrijk. Het zicht was overal rond de 6 km. Wat doen we - vertrekken of niet? 6 km op zich is voldoende, maar als het slechter zou worden onderweg wilden we wel de mogelijkheid hebben om naar Girona terug te keren. De TAF voor Girona was: 6 km met regen. Geen onweer of iets dergelijks, we konden dus altijd terugkeren.
Om 11:45 zijn we uiteindelijk vertrokken in de regen, maar het zicht was ruim voldoende, dus we zijn doorgevlogen naar Bezier.

In Bezier zijn we in de regen geland, en een half uur later vertrokken naar Pezenas, ons einddoel. We zijn vrij snel vertrokken om mogelijk onweer voor te zijn. Op Pezenas stond Kees ons (in de regen) op te wachten.
Om half twee zijn we geland en (uiteraard) een half uur na aankomst klaarde het op...

Het gevaar loert altijd aan het eind van zo'n lange tocht. Nog snel even naar Lelystad, dan kunnen we naar huis. John vloog. Bij meldingspunt Bravo aangekomen riepen we op dat we eraan kwamen, waarna ongeveer gelijktijdig drie andere kisten dat deden. Plosteling waren het allemaal vliegtuigen om ons heen - voor, achter en onder ons. We waren weer helemaal wakker, en nam John een wijs besluit: omhoog en terug om de nadering opnieuw te beginnen.
Nog 1 vervelend ding te doen: de kist uitmesten. Als er niemand achterin zit ben je al snel geneigd om vanalles en nogwat richting achterbank te gooien, en dat mochten we nog even opruimen en uitzoeken.
En daarmee was de grootste trip die we ooit gemaakt hadden geeindigd. Alle  drie denken we met heel veel plezier terug aan wat we allemaal beleefd hebben.