Al vroeg worden we gewekt voor het ontbijt en daarna snel richting een kanotocht. Met een stuk of 10 japanners zijn we rivier-afwaards gegaan en hebben we een en ander aan wild-life gezien zoals krokodillen, pauwen en andere dieren. Ondanks het vroege uur was het al er warm en vochtig, zweten dus. Daarna een wandeling door het begin van de jungle, zo mogelijk nog warmer en vochtiger; binnen de kortste keren was onze kleding doorweekt, en dan bedoel ik _echt_ doorweekt, nog voor 10 uur 's ochtends. En we kregen te zien waar iedereen op hoopt: een neushoorn in het wild! Je moet nog uitkijken ook, een neushoorn kan erg aggresief zijn en wl 40 km/uur lopen - daar win je het niet van. Onze neushoorn lag lekker bij te komen in een plas en was niet echt een bedreiging. Daarna werden we naar een traditioneel dorpje gebracht en mochten we een verhaal over de geschiedenis aanhoren. Opvallend is trouwens dat wat over malaria verteld wordt; van de GGD hebben we vele tientallen malaria pillen per persoon meegekregen, in te nemen als je meer dan 2 nachten in Chitwan verblijft, wij blijven twee nachten dus geen pillen. Volgens de nepalezen is in de jaren zestig de omgeving besproeid met DDT en is sindsdien malaria uitgebannen en niet meer terug gekomen. Waarom dan pillen van de GGD? Geen idee.
Vervolgens naar wat mij betreft het hoogtepunt van de dag: badderen met olifanten. Bij gebrek aan zwembroek ga ik in onderbroek met een olifant het water in, Vincent in zwembroek mee. Eenmaal op de rug van de olifant is het spel dat de olifant probeert je van zich af te krijgen, en dat op verschillende methodes. Ik heb me kostelijk vermaakt, mede omdat het water een heerlijke temperatuur had, niet koud en toch verkoelend.
Na de lunch hebben we een tocht gemaakt op een olifant. In eerste instantie met twee nogal gezette Indiase mannen, maar we maakten al snel rechts-omkeerd omdat het op deze manier wel erg krap werd. Uiteindelijk zaten we met zijn tweeen en een 'bestuurder' op een olifant, en dat was wel erg bijzonder (er kwam even later nog wel een 'olifant-bestuurder-in-opleiding' bij maar we zaten vergeleken bij anderen nog steeds zeer riant). En het geluk lachte ons weer toe: we zagen rendieren, vogels, een aap en jawel, weer een neushoorn die op zijn gemak aan het eten was. Een zeer geslaagde dag in Chitwan.
De ochtend begint volgens plan, zes uur taxi, half zeven bij reisburo Highlander en om zeven uur vertrekt de bus. De tocht zou vijf uur moeten duren maar we verliezen bijna een uur door vrachtwagens met pech op de andere rijstrook. Zoals Nepalezen eigen blijft de kapotte vrachtauto midden op de weg staan en zet het rijdende verkeer zich binnen de kortste keren vast rond de kapotte auto. Maar goed, we komen aan in hotel Parkland; eten en drinken (koffie, thee choco) is inclusief de prijs. De enige vraag is of je vegetarisch wilt eten, verder wat de pot schaft. En dat blijkt bij de lunch en het diner uitstekend te zijn. Tussen lunch en diner bezoeken we een soort museum over Chitwan, en aan het eind van de dag proberen we de zonsondergang mee te maken, maar door bewolking komt daar weinig van terecht. Toch een lekker bierje aan het water gedronken.
Chitwan is een van de oudste beschermde natuurgebieden in Nepal, het zit er vol met allerlei diersoorten. De meest bekende zijn de neushoorns en tijgers; er zijn ook wilde olifanten te zien. Morgen gaan we daadwerkelijk het gebied in en hopen we wat spannende diersoorten te kunnen spotten.
's avonds worden we naar een dansvoorstelling gebracht, met de voorstelling in het begin van de vakantie in het hoofd hadden we er eigenlijk niet zoveel zin in, maar dit bleek toch wel leuk te zijn; bij de laatste dans mocht het publiek meedoen, Vincent stond al snel op het podium. In het zaaltje was het werkelijk bloedheet, zodra je binnen was begon het zweet uit je porien te gutsen; ik heb foto's staan maken en had het al erg heet, laat staan de dansers...
Het is vandaag zaterdag en Monique heeft een vrije dag; John zit nog steeds vast op een vliegveld elders in Nepal en het is onduidelijk of hij vandaag thuis zal komen. Monique neemt ons eerst mee naar Pashupatinath, een staatstempelcomplex. Veel Nepalezen bezoeken deze heilige plaats en op de weg ernaartoe staat het dan ook vol met allerlei stalletjes met wat wij prullaria zouden noemen, en vele tentjes met hapjes eten. Het echte heilige gedeelte mogen wij niet in - hindu's only. Desondanks was er genoeg te zien; er loopt een rivier door het dorpje waarin veel gezwommen werd door kinderen. Tijdens onze wandeling werden we aangeklampt door een jongen van elf die graag een praatje met ons wilde maken. Dit gebeurt wel vaker en meestal draait het erop uit dat zo iemand geld van ons wil, maar deze keer niet. Hij was uiterst vriendelijk en bleek buitenlands geld te sparen; hij mistte nog een 50 eurocent munt en toen ik hem een gaf wilde hij mij drie keer 20 cent terug geven - dat hoefde uiteraard niet. Het is trouwens opvallend hoeveel kinderen van Nederland weten, ze kennen bijvoorbeeld vaak Maxima en haar drie kinderen, de hoofdstad, de politieke hoofdstad en ze weten hoe hoog het hoogste punt van Nederland is.
Vervolgens zijn we naar de tempel Bouda gewandeld, een mooie grote tempel in de buurt. Het leuke van op stap met Monique is dat je ook veel achtergronden te weten komt, niet alleen over tempels enzo maar ook dingen uit het normale leven van Nepal. Zo is er een chronisch gebrek aan brandstof, soms zien we een enorme rij brommers en motoren staan, dat betekent dat een tankauto onderweg is en dat binnenkort getankt kan worden - zolang de voorraad strekt. Stroom wordt op vaste tijden uitgeschakeld per gebied omdat niet alle gebieden tegelijk van stroom kunnen worden voorzien. Water is er enkele uren per week, dan is het zaak om zoveel mogelijk water uit het net te 'zuigen' met pompen om je eigen waterreservoirs aan te vullen om de rest van de tijd te overbruggen.
John blijkt inderdaad eind van de middag thuis te komen; na een hartelijk ontvangst en een geplande stroomuitval zijn we ergens lekker gaan uit eten; het kostte wel 15 euro per persoon inclusief alles; voor ons een schijntje, voor Nepalezen een kapitaal. Onderweg naar huis regende het pijpestelen, wegen waren veranderd in rivieren; gelukkig bracht een taxichauffeur ons keurig en veilig thuis, hij komt ons morgen om zes uur ook weer ophalen voor onze trip naar Chitwan.
Heerlijk rustig opstaan en de was klaar leggen, de huishuidelijk hulp komt langs en die kan wat van de stinkende bergshirts wassen. Monique en John wonen in de plaats Patan die tegen Kathmandu aan ligt. We zijn naar het centrum gewandeld en hebben daar het leven aanschouwd. Het is allemaal iets gemoedelijker dan in Kathmandu, desondanks is er veel getoeter. In Durbar Square hebben we een en ander bekeken (met name tempels) en via een grote winkelstraat naar de enige dierentuin van Nepal gelopen; we zijn niet naar binnen geweest maar zijn via een omweg terug gelopen naar Durbar om wat te drinken. Eenmmaal terug bij onze logeerplaats hebben we de opening van de olympische spelen gezien, het grappige is dat we vorig jaar precies op deze dag in Peking waren.
De huishoudster had een heerlijke lasagne voorbereid; een kwestie van in de magnetron en eten maar!
God zij dank, of misschien beter: boedda zij dank! Toen we om 4:30 wakker werden regende het pijpestelen en was het grijs buiten. Toen we later aan de thee zaten begon het buiten plotseling op te klaren, bergen werden zichtbaar; om half zeven was het plotseling helder weer, het kan hier snel omslaan.
We vertrokken met de vierde vlucht om 7:20; het gaat allemaal heel snel: het vliegtuig komt aan vanuit Kathmandu, uitladen en mensen eruit, inladen en mensen erin, en vertrekken. En dat in 10 minuten. Om acht uur zaten we in een taxi en twintig over acht waren we bij Monique (de vriendin van Vincent). We weten gelijk weer dat we terug zijn: veel haast en getoeter, wat een verschil met de bergen.
Eindelijk weer een heerlijke douche en schoon sanitair; verder de dag rustig aangedaan; een wandeling in de buurt van het huis van Monique, tassen en slaapzakken teruggebracht naar het reisburo en afscheid genomen van onze tourguide Robin (die nog even langs was gekomen). Tegelijk hebben we een trip naar Chitwan geboekt, zondag vertrekken en dinsdag weer terug naar Kathmandu.
's avonds lekker uit eten met Monique. John hebben we nog steeds niet gezien, die heeft pech: hij is op bezoek in een ander deel van Nepal maar kan niet terug komen door slecht weer.
Qua wandeling geen zware dag, na twee en een half uur waren we in Lukla. Morgen ochtend vroeg met het vliegtuig weer naar Kathmandu. Als.... de weergoden meewerken. Het is erg grijs hier en er wordt al 2 dagen niet gevlogen; sommige mensen zitten hier al 2 dagen vast. Hopelijk is het morgen beter weer.
Wat bezielt een mens om hier naar toe te gaan? Er zijn veel ontberingen zoals harde bedden, nauwelijks of sanitair, lichamelijke inspanning, 's avonds koude hotels... Het is een stuk avontuur, prachtige omgeving, schitterende uitzichten. Veel mensen trekken naar Base Camp, de laatste post voor de daadwerkelijke beklimming van de Mount Everest; de meeste toeristen die we tegen gekomen zijn hebben dat uiteindelijk ook gehaald, wij zijn al veel eerder omgekeerd omdat we niet genoeg tijd hadden en omdat mijn knieen het niet aan konden. Wij hadden 8 dagen voor heen en terug terwijl je moet rekenen op minstens 10 dagen om bij Base Camp te komen; daar zit dan een aantal rustdagen bij om aan de hoogte te wennen. Reken minimaal 5 dagen voor de terug tocht. Toch zijn er velen die het sneller doen, sommigen lukt het, anderen niet. In Tengboche zagen we 4 amerikanen die in 9 dagen heen en terug wilden - gekkenwerk. Grote kans dat ze het niet zullen halen en eerder terug keren.
We hebben veel plezier aan de tocht beleefd, ooit willen we Base Camp nog een keer proberen te bereiken.
Leve de pijnstillers! Voor vertrek heb ik twee pijnstillers genomen in de hoop dat de tocht van vandaag, die erg naar beneden gaat, te doen zou zijn. En dat bleek het geval te zijn. Vincent is eerst nog even met de gids Robin en drager Bubarish een stukje naar boven gelopen in de hoop de Mount Everest te zien, maar helaas die was niet zichtbaar. Vervolgens dus de afdaling, en vijf en een half uur later waren we op onze bestemming: Green Villige House waar we ook de eerste nacht doorgebracht hebben. Onderweg ben ik redelijk verbrand zonder dat ik het door had, mogelijk door de pijnstillers. In het laatste uur tilde ik mijn voeten niet meer genoeg op zodat ik vaak bleef haken achter stenen, ook dat wijt ik aan de pijnstillers - ongemerkt ben ik over grenzen heen gegaan.
De mensen hier in de bergen zijn ontzettend aardig, kijken je vriendelijk aan en groeten je altijd terug. Het is hier een zwaar leven, om zes uur begint men te werken en dat kan tot 6 of 7 uur 's avonds doorgaan. Her en de zie je mannen de hele dag rotsblokken bikken om ze mooi vierkant te maken om een huis mee te kunnen bouwen. De was doe je vooroverstaand in een teiltje en met een borstel, vaak mij een openbare kraan. Daar was je je haar ook. Water kook je op een houtgrestookt vuurtje. Veel eten verbouwt men zelf, het is te duur om alles in te laten vliegen via Lukla, en vervolgens te laten sjouwen. Het leuke is wel dat als je eten met groente bestelt, iemand eerst naar buiten loopt en vervolgens de groente uit de tuin haalt.
Helaas, weer geen helder weer, dus geen mooie uitzichten. Sterker nog: als we na een bezoek aan het klooster van dit dorp onderweg gaan is het erg mistig, we gaan onderweg in een wolk. Onderweg hebben we ook zo nu en dan lichte regen. Het eerste stuk is naar beneden, het gaat redelijk vlot tot op het eind mijn knieen bijna niet meer willen. Vervolgens een stuk omhoog en een stuk zonder echte hoogteverschillen tot we bij ons einddoel van vandaag aankomen: Namche Bazar, hotel Namche Inn, waar we enkele dagen geleden ook geslapen hebben. Het laatste stukje was een lange trap naar beneden, mijn knieen stonden in brand, dat belooft wat voor morgen als de grootste afdaling komt...
We eten hier 3x per dag; elk hotel heeft min of meer hetzelfde menu. Bij de een is het wat lekkerder dan de ander, maar verder weinig variatie. Overal kun je westerse snacks krijgen: mars, bounty, chips, wijn, enz. De nepalezen zelf eten/drinken het niet, het is voor de toeristen. Bestellen en bedienen gaat op een speciale manier: de gids vraagt wat je wilt eten/drinken en schrijft dat in een 'day book' van de kamer waar je in zit. Vervolgens loopt hij naar de keuken en bestelt het. Het eten en drinken wordt dan vaak gebracht door de drager; hij ruimt ook meestal weer op. Bij vertrek rekent de eigenaar aan de hand van het 'day book' uit wat de kosten zijn en die betaalt de gids dan. Wellicht kunnen daardoor de gids en drager goedkoper slapen in het hotel.
Vandaag gaat de tocht naar Tenboche op een hoogte van 3850 meter. Het oorspronkelijke plan was om vanuit Tenboche nog een tocht te maken naar Panboche op net iets onder de vier kilometer maar gezien onze gesteldheid en tempo dat we halen besluiten we Tenboche ons eindpunt te laten zijn. Het eerste deel van de tocht is naar beneden omdat we een rivier moeten oversteken, daarna flink omhoog naar ons hotel Tashi Delek. De tocht volbrengen we in drie uur en een kwartier, en dat viel niet tegen. Onze gids had op veel uren extra gerekend gezien ons tempo. We waren erg blij dat we er waren, de knieen beginnen het te begeven.
Helaas geen uitzicht, halverwege de weg omhoog liepen we de wolken in en dat is zo gebleven. Hopelijk is het morgenochtend helder.
Alle hotels hier in de bergen lijken op elkaar. Het zijn houten gebouwen met een typisch interieur, zitbanken langs de muren en ramen, tafels voor de zitbanken. In het midden staat vaak een kachel. De kamers zijn super eenvoudig: 2 bedden, een spaarlamp of tl-balk, een kussen en een deken. Muren en plafonds zijn niet afgewerkt. Het slot is een eenvoudig schuifslot met hangslot. Als je geluk hebt is er een 'gewone' wc, als je pech hebt een gat in de vloer; altijd gezamelijk. Er is geen wc papier, soms moet je doorspoelen met een emmertje water. Douches zijn sporadisch en moet je extra voor betalen. Ook heb je soms niet eens een al dan niet gezamelijke wastafel. Soms moet je betalen voor het laden van batterijen. Als je eten bestelt kan het best gebeuren dat de kok vervolgens naar buiten loopt om boodschappen te doen.
De kamers hebben geen verwarming, alleen in de gezamelijke ruimte. Alleen hier in hotel Tashi Delek is die kachel daadwerkelijk aan geweest.
Onze gids Robin had voorgesteld om al om zes uur 's ochtends een heuvel te beklimmen in de hoop de Mount Everest te kunnen zien. Verderop op de dag lukt dat niet vanwege de bewolking en regen die in de loop van de dag altijd komen in deze tijd van het jaar. Vincent en ik hadden beide niet goed geslapen en we vonden het dus niet zo erg dat het om zes uur 's ochtends grijs en mistig was. Vincent was verkouden geworden en ik begin aardig last van mijn knieen te krijgen - iets meer rust vond ik wel fijn; bovendien ben ik vaak wakker geworden waarbij ik flink moest zuchten - zuurstofgebrek dus.
Om 10 uur zijn we vertrokken voor een korte tocht naar Khumjung, gewoonlijk een tocht van 2 uur. Maar al bij de eerste stappen omhoog voel ik mijn hartslag omhoog schieten en begin ik te hijgen; dit wordt wat. Vincent heeft hetzelfde probleem, de hoogte hier (3850 meter) begint ons parten te spelen. We zijn langs het Everest View Hotel gekomen waar je, als het weer het toe laat, zicht op veel hoge pieken kunt hebben, helaas voor ons.
Uiteindelijk kwamen we om kwart voor een in ons hotel Khumjung Hill Top View aan, drie kwartier later dan normaal (mede veroorzaakt door het ommetje via het Everest View Hotel). Zoals elke dag hier in de bergen houden we een middagdutje, daarna onderweg naar het klooster voor een kleine rondleiding.
Dit is waarschijnlijk de zwaarste wandeldag, volgens de boekjes 7 uur wandelen en omhoog van 2800 naar 3485 meter. En dat laatste hebben we geweten, de laatste anderhalf uur is dus flink omhoog en we hebben heel wat pauzes in moeten lassen om het te halen; desondanks waren we 2 uur 's middags ter plekke in Namche Bazar, ruim binnen de 7 uur. De drager kwam wat later, hij dacht dat we achter hem zaten en bleef lang wachten voordat hij verder ging.
Het leven is echt nog ouderwets hier, uiteraard door de onbegaanbaarheid. Alles moet gesjouwd worden, er is hier niets wat rolt, ook geen kruiwagen. Stenen voor huizen worden uit rotsen gehakt en naar de plaats van bestemming gebracht. Stroom komt uit generatoren die op rivierwater werken, water komt uit rivieren, verwarming is een houtkachel. Alleen koken gebeurt op petroleum dat ook uiteraard per rug bezorgd wordt. Kinderen moeten soms uren lopen om op school te komen.
Om vijf uur stond de gids klaar; nadat we met de taxi naar het vliegveld waren gebracht was het wachten tot het vliegveld open ging. Het was de terminal voor binnenlandse vluchten, een zeer primitieve toestand. Er was een scanner voor de bagage maar desondanks werden we meerdere keren gefouilleerd en moesten de tassen open.
In het vliegtuig kunnen ongeveer 20 passagiers en het was bijna vol. Vlak voor vertrek kwam de stewardess langs met snoepjes en watjes voor de oren. De vlucht duurde ongeveer 3 kwartier; het echte spektakel was de landing op de korte baan van Lukla die ook nog eens stijl heuvel-op was. Lukla ligt op een hoogte van 2840 meter. In lukla hebben we ontbeten en vervolgens wandelen! Deze eerste dag is een opwarmertje, slechts 3 uur wandelen tot het het plaatsje Phakding; het is officieel een tocht van vier uur, wij hebben het in drie gedaan. Onderweg hebben we genoten van de prachtige bergomgeving; het meest opvallende is hier toch wel het compleet ontbreken van wegen. Alles gaat hier per voet, alles wat verplaatst moet worden wordt door 'porters' versjouwd. 's ochtends lopen ze veelal naar het vliegveld waar goederen gebracht zijn, daarna lopen ze terug met soms wel 80 tot 120 kilo op hun rug. Het gewicht dragen ze in manden die deels met banden over de schouders gedragen worden en deels met een band over hun hoofd, onvoorstelbaar.
Onze drager heeft onze bergtassen aan elkaar gebonden en draagt ze op zijn rug met een band over zijn hoofd.
We waren al om kwart over elf in het hotel Green Village House, de rest van de dag moet je je zien te vermaken. We hebben wat geslapen, gepuzzeld, gewandeld, gelezen en onze gids en drager leren tellen in het Nederlands. Vincent kan tellen in het Nepalees.
Na het ontbijt met pannenkoeken in het hotel zijn we op zoek gegaan naar een taxi die ons naar Bhaktapur zou willen brengen. Nou, dat wil iedere taxichauffeur wel; eest een vaste prijs afspreken (wij kwamen uit op 6 euro voor de rit die drie kwartier duurde) en daarna meedoen in de chaos die verkeer heet. Bhaktapur is een oase van rust vergeleken bij Kathmandu, bijna geen verkeer in de oude binnenstad; veel oude mannetjes die spelletjes zitten te doen. Alleen moet je hier, net als in Kathmandu, continu tourguides van je af slaan, de ergsten blijven je heel lang achtervolgen en vertellen je alvast wat; daarna worden ze aggressiever (you came a long way and don't want to spend 2 dollar?) en persoonlijk (I need the money for my study); het enige wat wij wilden is lekker op ons gemak door het stadje slenteren - en dat lukte uiteindelijk.
Na een paar uur hebben we weer een taxi genomen richting ons reisburo waar we de gids zouden ontmoeten. Deze taxichauffeur ging als een dolle door het verkeer en haalde van alles en nogwat toeterend in - tot we bij een roadblock kwamen: demonstranten die de weg afgezet hadden. Roadblocks zijn schering en inslag hier, als men wil demonstreren dan is dit een standaard middel. Gelukkig had onze chauffeur het op tijd in de gaten en heeft hij een andere route gekozen, daarbij ook op de rechter weghelft rijdend (standaard rijdt men links) om een file voorbij te komen, en daarbij een verstopping aan de andere kant veroorzakend.
Bij het reisburo hebben we de gids gesproken, en tassen en slaapzakken meegekregen voor de trekking. Na een maaltijd bij een koreaan op naar het hotel, en spullen uitzoeken voor de trekking. De koffers met de rest van de spullen brengen we per taxi naar Monique; als we terug komen van de trekking blijven we daar slapen. Het viel overigens niet mee om het huis van Monique te vinden, straatnamen, huisnummers en TomTom moeten hier nog hun intrede doen. Monique had ons ongeveer uitgelegd waar we moesten zijn, maar uiteindelijk zijn we gestopt en heeft de taxichauffeur Monique gebeld; daarna ging het redelijk goed.
Het geld is hier niet al te ingewikkeld, 1 euro is 103 rupes, ofwel gewoon het bedrag door 100 delen. Eten en drinken is niet duur zolang je geen import spullen neemt; een kopje koffie is bijvoorbeeld 15 rupes (15 eurocent dus) en een maaltijd zit vaak ruim onder een tientje per persoon, het hoofdgerecht ligt meestal rond de drie euro vijftig. Alleen als je er wat wijn bij drinkt dan verdubbelt de prijs zomaar. De prijs van een cocktail is afhankelijk van wat voor drank je erin wilt: lokale drank of import.
Vandaag zijn we naar het lokale reisburo Highlander geweest om te kijken of we alsnog een trip naar Tibet kunnen boeken. Dat blijkt om meerdere redenen niet mogelijk, overland lukt niet omdat door aardverschuivingen de weg onbegaanbaar is, en via de lucht gaat ook niet lukken omdat het aantal vluchten zeer beperkt is, en het aanvragen van het visum te lang duurt voor de vlucht die we dan zouden moeten hebben. Als alternatief hebben we gekozen voor een 8-daagse trektocht aan de voet van de Mount Everest - we gaan een stukje van de route doen die leidt naar basecamp voor de beklimmers van de Mount Everest. Een drager en een gids zullen met ons meegaan, vertrek is over twee dagen. Spannnend!
Vincent had een nieuwe zonnebril nodig: tot grote hilariteit van de nepalezen liep hij, zonder dat hij het zelf in de gaten had, rond met een zonnebril met maar 1 glas. We zijn nog even bij de Garden of Dreams geweest, een prachtige tuin net buiten de drukke buurt Thamel. Onderweg zagen we weer eens een typische Nepalese verkeersopstopping - iedereen toeteren en totaal geen beweging.
Elke dinsdag wordt een dansvoorstelling gehouden in ons hotel, dat leek ons wel wat dus wij kaartjes gekocht en ernaar toe. Het bleek een rustige avond - we waren de enige twee toeschouwers! De voorstelling werd ingekort van vijf naar drie dansen. De baas van het dansgezelschap gaf een inleidend verhaal; fotograferen is niet toegestaan en klappen ook niet, dat verbreekt de spirituele energie. We moesten eerst even mediteren om wat spirituele energie op te doen, daarna konden de dansen beginnen. Na de op zich leuke voorstelling hebben we wat gegeten in het restaurant van het hotel - wij waren alweer de enigen...
We hadden kennelijk slaap nodig, pas rond 11 uur zijn we opgestaan. Het eerste doel was de tempel Swayambhunath die iets buiten Kathmandu staat op een heuvel. Je moet een enorme trap op die bevolkt wordt door apen die, als je niet oplet, he plastic zakken met eetwaar erin openscheuren en er met de buit vandoor gaan. Eenmaal op de tempel heb je een prachtig uitzicht over de stad. De tempel zelf is (net als veel andere bezienswaardigheden) niet echt goed onderhouden, monumentenzorg bestaat hier nog niet. Opvallend veschil met andere aziatische landen waar ik geweest ben is dat hier ook vrouwen monnik zijn.
Het tweede doel voor vandaag is het Durbar plein, een plein vol met zeer oude gebouwen en tempels. Ook hier is de boel niet echt goed onderhouden en worden veel gebouwen gewoon nog gebruikt als bijvoorbeeld winkel of werkplaats. Populair zijn de dakterrassen waar je wat kunt eten of drinken, wij hebben op zo'n dakterras genoten van een Everest biertje en ondertussen een enorme bui langs de bergen zien trekken. Kennelijk is vliegeren hier een populaire sport, kijkend richting de enorme bui zagen we vele vliegers in de lucht.
Gisteravond hadden we in Thamel, het toeristische winkelgedeelte van Kathmandu, een thais restaurant gezien. Tijdens de zoektocht regende het zo nu en dan en viel de stroom uit (dat duurde enkele uren), maar gelukkig hebben veel winkeltjes een noodaggregaat zodat we toch nog wat konden zien en uiteindelijk de thai vonden. Wandelend zijn we naar ons hotel gegaan door de donkere straatjes; de winkels zijn dicht en straatverlichting is er nauwelijks. Na 2x vragen kwamen we uiteindelijk bij ons hotel uit.
Veel toeristen zien we niet tot nu toe, en dat zal te maken hebben met het feit dat het hier nu de regentijd is. Niet dat we er veel last van hebben, het begint pas aan het eind van de middag.
Doha zelf is een enorme bouwput, er wordt ontzettend veel gebouwd. Verder is alles grijs en hangt er een vochtige deken over de stad, na de start van de vlucht richting Kathmandu zien we iets van de stad, grijs en grauw dus en een grote zandbak. Lijkt me niet iets voor een lange vakantie. Wel grappig is om een keer arabieren in het echt in hun witte gewaden en hun theedoeken op het hoofd. Er lopen ook veel gesluierde vrouwen rond, en vrouwen in burka's.
Bij Kathmandu moeten we eerst nog een half uur circelen omdat er een bui boven het veld hangt, daarna komen er weer twee spannende momenten: zijn de koffers wel aangekomen en worden we wel afgehaald nu we een vlucht later hebben? Op beide was het antwoord JA. Gelukkig. De koffers was spannend omdat die op het vliegveld van Doha achtergebleven waren; de man die ons kwam afhalen konden we telefonisch niet te pakken krijgen.
De rit naar het hotel is al een belevenis, natte kapotte straten, chaos in het verkeer, en een enorm getoeter. Nauwe straatjes, veel kleurig geklede mensen op straat en op allerlei plekken ligt handelswaar. Maar ook bedelende kinderen. Het hotel is prima, en naar mijn gevoel een van de betere naar Nepalese mormen.
's avonds komt Monique ons per taxi ophalen om ergens wat te gaan eten. Al hobbelend en toeterend komen we in het centrum van de stad waar we traditioneel op de grond van een tradidioneel Nepalese maaltijd genoten hebben.
In januari hadden we een vakantie Nepal-Tibet geboekt, vliegend naar Kathmandu en dan overland naar Lahsa in Tibet. Maar door onlusten in Tibet enige tijd geleden is de reis door het reisburo geannuleerd, ondanks dat volgens China toeristen weer welkom zijn. Uiteindelijk hebben we zelf een retourtje Kathmandu gekocht en voor twee nachten een hotel geregeld. We gaan in Nepal zelf kijken of we alsnog naar Tibet kunnen - zo niet, dan gaan we leuke trips in Nepal doen. We willen echt dit jaar nog naar Nepal omdat een vriendin van Vincent, Monique, dit jaar nog in Kathmandu woont.
Deze eerste vakantiedag begint goed, de eerste vlucht naar Londen vertrekt ruim op tijd en bij Heathrow hoeven we niet eens in de holding. We zitten op tijd in het vliegtuig van Qatar Airways, maar dan gaat het mis. Door drukte bij Heathrow en boven Duitsland vertrekken we ongeveer anderhalf uur te laat - en dat terwijl we een overstaptijd hebben van drie kwartier. Als dat maar goed gaat... Het is goed vertoeven in de Airbus A340 van Qatar Airways, genoeg beenruimte en redelijk eten; en een persoonlijk entertainment center waarop je ruim 100 films kunt bekijken, muziek kunt luisteren, spelletjes kunt spelen en nog veel meer.
Het gaat in Doha dus inderdaad fout, de vlucht naar Kathmandu is al vertrokken. Het duurt uiteindelijk nog 2 uur voordat we op onze door Qatar Airways aangeboden kamer van hotel Grand Regency aankomen waar we 3 uurtjes kunnen slapen (van 3 tot 6) voordat we weer moeten opstaan. De temperatuur in Doha is ongelofelijk - heet en vochtig, en dat midden in de nacht. Hoe moet dat hier overdag wel niet zijn.
Hoezeer zijn moeilijke jeugd Michael Waechter getekend heeft, blijkt als hij later het verhaal over zijn tirannieke vader uit de doeken wil doen in romanvorm. Voor het gepubliceerd wordt gaat hij naar zijn tante Jane voor een familiereuni, aar alles verandert als zijn moeder omkomt bij een auto-ongeluk. Alle nabestaanden krijgen hun eigen herinneringen aan vroeger te verwerken. Sommige fraai, maar veel is vooral heel pijnlijk. Toch zullen ze gezamelijk moeten ontdekken hoe hard ze elkaar nodig hebben en verder kijken dan elkaars verschillen.
Fireflies in the garden springt heen en weer in de tijd en het kost even moeite om te ontdekken wie wie is. Leuk vind ik dat niet alles uitgelegd wordt - er gebeuren dingen waarbij je zelf kan en mag bedenken hoe dat zo gekomen is. Geen sterk einde.
Vijf stellen worden gevolgd, van voorspel tot het nagenieten. Abby doet haar best doet om het seksleven met manlief Andrew nieuw leven in te blazen, totdat blijkt dat de problemen dieper gaan dan de speeltjes die ze uit de kast trekt. Matt en Kristen ontdekken dat vrijblijvende seks tussen vrienden niet zo simpel is als het klinkt, terwijl Mia nog een keer in bed belandt met haar ex Eric. Jamie valt voor de stoere macho Ken, wanneer zij de man achter de ruige facade leert kennen. Tenslotte nodigt Gord zijn roommate Dave uit voor een triootje met zijn vriendin, maar hij realiseert zich aan de late kant wat de consequenties van onbekommerd plezier in bed kunnen zijn.
Het werd tijd dat mijn neven weer eens een nachtje kwamen logeren. De heren zijn helemaal gek van Harry Potter, bij het vorige bezoek hebben we de eerste Potter film gekeken, vandaag was deel twee aan de beurt.
Vincent had ergens informatie gevonden over het Stadsmuseum IJsselstein en daar zijn we vandaag naar toe geweest. Een van de aktiviteiten op de eerste zaterdag van de maand is boeven vangen, en vandaag is het de eerste zaterdag van de maand! Maarten wordt binnenkort 10; hij was eigenlijk te oud voor het boeven vangen, maar Wouter en Casper vonden het nog wel leuk. En ik ook, vooral de cipier kwam erg dronken over
Het is hartje zomer wanneer de dertigjarige Antoine noodgedwongen de stad verruilt voor de rustieke omgeving van zijn geboortedorp. Zijn vader ligt in het ziekenhuis en hoewel Antoine een grondige hekel aan hem heeft, neemt hij toch (vooral voor zijn moeder) diens werk tijdelijk over. In zijn vaders 'SRV-wagen' rijdt Antoine van gehucht naar gehucht door de bergachtige en uitgestrekte Provence. Maar zijn botte gedrag en onhandigheid zorgen voor aanvaringen met de oude bewoners die al jaren hun boodschappen bij de wagen doen. Mede dankzij zijn beste vriendin Claire ziet Antoine steeds meer de charme van de koppige, norse, grappige en soms eenzame bewoners in. Die nieuwe blik helpt hem het plezier in het leven terug te vinden. Het plezier dat hij dacht kwijt te zijn, evenals de liefde van zijn leven.
De film Fils de l'epicier is op zijn tijd grappig en laat mooie beelden van het Franse platte land zien; qua verhaal niet echt geweldig.
Elk jaar gaan we naar de Roze Zaterdag, mede omdat Vincent in het bestuur zit van Roze Zaterdagen Nederland. We gaan dan al op vrijdagavond naar de stad en blijven tot zondagochtend. Op de vrijdagavond werd door Roze Zaterdagen Nederland in een persconferentie bekend gemaakt welke stad over 2 jaar de Roze Zaterdag mag organiseren; in 2010 is het in Amersfoort! Volgend jaar is het in Den Haag.
Op vrijdagavond was het niet al te druk op het plein in het centrum ondanks dat DJ Jochen Miller uitstekende muziek stond te draaien; het weer werkte ook niet echt mee en bovendien viel ook nog de stroom even uit. Op zaterdag was het wel veel drukker, zoals gebruikelijk met veel artiesten op verschillende podia. Zaterdagavond kwam zelfs Bearforce1 langs voor een optreden. De avond werd afgesloten door They Want You, een soort Village People - een leuke afsluiting van de Roze Zaterdag!
Vier Britse kinderen worden naar het buitenhuis van een professor gestuurd, waar ze veilig zullen zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze vinden een magische garderobe, waarmee ze in het mysterieuze land Narnia kunnen komen. Het land wordt overheerst door een slechte heks, en om haar te kunnen verslaan, moeten de kinderen leeuwenkoning Aslan vergezellen.
Er was al een Narnia film, Chronicals of Narnia is dus eigenlijk nummer 2, en dat merk je zo nu en dan aan dingen die niet uitgelegd worden, zoals de leeftijd van de kinderen. Verder heeft de film een hoog Potter gehalte. De speciale effecten zijn prachtig gedaan; voor kinderen ongetwijfeld een geweldige film.
Om zijn collegegeld te betalen, gaat de verlegen maar briljante Ben Campbell samen met een selecte groep topstudenten elk weekend naar Las Vegas. Het doel: hun kennis gebruiken om de uitkomsten van blackjack naar hun hand te zetten. Onder leiding van de onorthodoxe wiskunde professor en statistiek genie Micky Rosa , kraken ze de code en verslaan ze de casino's keer op keer. Verleid door het grote geld, de Vegas levensstijl, en zijn sexy teamgenote Jill Taylor , zoekt Ben de grenzen op. Maar hij moet zijn hoofd bij de kaarten houden en de casinobewaking van Cole Williams te slim af zijn. Anders kan het gewonnen geld hun wel heel duur komen te staan.
21 Las Vegas boeide me wel, mede omdat ik ook wel in de wereld achter het gokken geinteresseerd ben. Hier en daar wel wat 'overdone' en onwaarschijnlijk.
Na een moeizame opdracht in Londen voor twee huurmoordenaars, moeten ze van hun baas Harry naar Brugge. Dit is voor hen totaal onbekend terrein en de mannen raken betrokken bij gevaarlijke verwikkelingen van inwoners, toeristen, en filmopnamen. Al gauw krijgen ze totaal andere opvattingen over leven en dood.
In Bruges (in het Nederlands zeggen we In Brugge) begint een beetje moeizaam, maar naar verloop van tijd begin je je steeds meer af te vragen hoe dit moet eindigen. Leuk.
1941. De jonge piloten Jack, Chuck en Teddy zijn onafscheidelijk. Alledrie koesteren ze warme gevoelens voor de mooie Ethel. Ethel op haar beurt heeft alleen oog voor Teddy. Ze beleven een passionele romance en smeden toekomstplannen, tot Pearl Harbour een einde maakt aan hun dromen. Voor de jongens naar het front vertrekken, treden Ethel en Teddy stiekem in het huwelijk. Twee jaar later crasht Teddy met zijn B17-bommenwerper in Noord-Ierland. Ethel verdringt haar pijn en begint een relatie met Chuck . Na het overlijden van Chuck groeien Ethel en haar dochter Marie uit elkaar. Marie weet niets af van het grote geheim dat haar moeder met zich meedraagt. Dan graaft een jongen in Belfast een gegraveerde ring op...
De film Closing the Ring begint verwarrend wat later omslaat in nieuwsgierigheid. Leuke film.
Vanaf het moment dat Juliette wegens moord de gevangenis in moet, verbreken haar ouders alle contact tussen haar en haar kleine zusje Léa, met wie ze vroeger heel close was. Wanneer Juliette na 15 jaar vrijkomt besluit Léa, die inmiddels getrouwd is en twee kinderen heeft, haar in huis op te nemen.Léa’s man is niet erg enthousiast over het feit dat er een ex-gedetineerde in zijn huis komt wonen wat spanningen in het gezin veroorzaakt. Léa doet echter wel haar uiterste best om de fragiele verhoudingen te herstellen en Juliette te betrekken in haar dagelijks leven. Het blijkt niet zo eenvoudig alle voorbijgaande jaren van afwezigheid en vooroordelen zomaar te overbruggen en bespreekbaar te maken, waardoor echte toenadering tussen de zussen moeilijk is. De kinderen van Léa ontwikkelen echter wonderbaarlijk snel een goede band met de kille Juliette.Deze klimt langzaamaan weer op uit het dal maar blijft worstelen met de vraag hoe ze haar pijnlijke verleden voorgoed van zich af kan schudde
Clooney speelt Jimmy ‘Dodge’ Connolly, een charmante, vrijpostige footballheld die vast van plan is om zijn team van knok-kroegen naar volgepakte stadions te leiden. Maar als de spelers hun sponsor kwijtraken en de hele competitie dreigt in te storten, overtuigt Dodge een collega-football-ster Carter Rutherford (John Krasinski), om zich bij zijn zootje ongeregeld aan te sluiten. De aanvoerder hoopt dat hij met zijn laatste zet de worstelende sport zal helpen om eindelijk de aandacht van het land te trekken.
Lexie is leerling-journalist die het grote werk mag doen. Ze is een gehaaide verslaggeefster die vermoedt dat er hiaten zitten in Carters oorlogsverhaal. En terwijl zij daarnaar op zoek is strijden de twee teamgenoten buiten het veld om haar grillige genegenheid.
Wanneer de nieuwe prof-footballsport steeds minder gaat lijken op de rustige sport die hij kende en liefhad, moet Dodge vechten om zijn jongens bij elkaar te houden én om het meisje van zijn dromen te krijgen. Hij komt tot de verrassende ontdekking dat de speltactiek in de liefde en in het football veel overeenkomsten hebben. Toch heeft hij één manoeuvre die hij voor de vierde speelperiode bewaart.
Leatherheads is een lange redelijk onderhoudende film; leuk om gezien te hebben.
Van een collega mocht ik een lens voor mijn fotocamera lenen, een Tamron 11-18mm. Deze lens is een groothoeklens, ofwel zonder dat je een heel eind achteruit moet lopen kun je toch bijvoorbeeld een groot gebouw op de foto zetten. Ook andersoortige leuke groothoekfoto's kun je maken, kijk maar eens op deze gallery.
Het stationsgebied, inclusief Vredenburg, gaat de komende jaren flink op de schop. Er komt een nieuw trein/tram/busstation, een nieuw muziekcentrum, de Catharijnesingel bij de Mariaplaats wordt weer water in plaats van asfalt, en nog veel meer.
Vanavond werd voorlichting gegeven over de verbouwing van het station (OV-terminal genaamd), dit omdat er vergunningen moeten komen om een en ander te veranderen in de omgeving; tot eind deze maand kan bezwaar gemaakt worden. Uit de zaal kwamen voornamelijk vragen van direct omwonenden: hoeveel geluidsoverlast gaan ze krijgen? Het antwoord was niet echt duidelijk; ja er komt wat overlast, maar hoeveel...
Wat ik erg leuk vond was dat een goede indruk gegeven werd over hoe het allemaal zou moeten gaan worden (er kan nog wel wat veranderen in de plannen). Veel in formatie is te vinden op http://www.cu2030.nl (zie je in 2030); als je geintereseerd bent wat er allemaal te gebeuren staat dan moet je die site regelmatig raadplegen.
Hier vind je alle projecten; er is ook 3d video over hoe de nieuwe OV terminal (bus/tram/treinstation) eruit komt te zien.
Er lag ook een zelfbouw maquette van de OV-terminal; zodra die af is zal ik wat foto's laten zien.
Als Thomas en zijn familie verhuizen naar een nieuwe stek en hij op een nieuwe school terecht komt, wil hij graag als gewone schooljongen meedoen. Maar als zijn zwangere moeder het rustig aan moet doen, moeten Thomas en zijn vader zorgen voor zijn oudere autistische broer Charlie.
Voor Thomas is het een enorme uitdaging, hij wil graag een gewone scholier zijn maar dat valt met Charlie niet mee. Zijn nieuwe vriendin Jackie helpt hem door zijn frustraties heen waardoor het uiteindelijk beter met hem gaat.
Het duurt even voor je door hebt wat er allemaal speelt in de film. Uiteindelijk is The Black Balloon weinig verrassend; een zesje.
Na maanden nauwelijks iets geblogd te hebben behalve sneak previews ben ik er weer eens voor gaan zitten, en heb ik vanaf begin februari allerlei zaken toegevoegd.
Mocht je het leuk vinden: scroll naar beneden op zoek naar Railz Miniworld (3 februari); alles daarna, op de sneaks na, is nieuw toegevoegd.
Vroeger, in mijn middelbare schooltijdperk, ging ik regelmatig met schoolvriendjes naar autocross wedstrijden in Friesland, maar sinds ik weg ben uit Friesland kom ik nog maar zelden bij een autocross.
Vandaag, tweede pinksterdag, was een autocross bij Meerkerk, daar ben ik naar toe geweest. Het was leuk om weer eens te zien - het is nog nauwelijks veranderd op wat veiligheidsregels na zoals verplichte verlichting achterop de auto's en het publiek wat verder van het circuit. Verder nog steeds een lange opsomming via de speaker van alle sponsoren, alleen maar nederlandstalige muziek en de verplichte friet en hamburgers. Ik vond het heerlijk om er weer eens bij te zijn.
Ik had mijn fototoestel bij me; kijk maar eens op het fotoverslag van Autocross Meerkerk 2008.
Nu ik een fototoestel heb met veel (instel-)mogelijkheden vind ik ook dat ik ermee om moet kunnen gaan, daarom ben ik op fotocursus geweest. Ik had op een startersavond van de Rabobank een fotograaf ontmoet die ook cursussen wilde gaan geven, ik heb gelijk gezegd dat ik belangstelling had.
Vandaag was dus de dag, het was de tweede keer dat hij de cursus gaf. Het ochtenddeel was theorie over diafragma, sluitertijden, iso, enzovoort, 's middags zijn we de natuur bij Bunnik ingegaan om de theorie in praktijk te brengen.
Ik had al heel wat gelezen over de theorie, het enige nieuwe wat ik hoorde is hoe je met fatsoen een lichtmeting doet in de volledig manuele mode van de camera, tot nu toe liet ik dat altijd over aan de camera; maar nu weet ik ook hoe ik dat handmatig moet doen.
De middag was leuk om te doen, met een stuk of 8 gelijkgestemde mensen allerlei foto's maken van vanalles en nogwat. Het enige wat aan de middagcursus verbeterd zou moeten worden (en gaat worden) is dat het wat gestructureerder verloopt - niet ieder voor zich maar gezamelijk opdrachten doen.
Al met al een leerzame dag; de cursusleider zinspeelde op een dag met een clubje mensen in een stad foto's te gaan maken. Als hij dat gaat doen, dan ga ik mee!
Jerry woont naast een elektriciteitscentrale in New Jersey. Zijn beste vriend Mike woont en werkt aan de overkant van de straat in een videotheek. Jerry is ervan overtuigd dat zijn hoofdpijnen worden veroorzaakt door de elektriciteitscentrale, en hij besteedt veel tijd aan plannen om de centrale te saboteren. De uitvoering van deze plannen leidt er toe dat pechvogel Jerry gemagnetiseerd wordt, en daardoor op een ochtend onbedoeld alle videobanden in Mike’s winkel wist. Om te voorkomen dat Mike’s baas hierachter komt, besluiten de vrienden de films opnieuw op te nemen. Tot ieders verbazing worden de rammelige maar hilarische films een groot succes, en de twee vrienden wereldberoemd in hun eigen buurt.
Ik heb me heerlijk vermaakt met de film Be Kind, Rewind - het is vooral leuk als je de films kent die ze opnieuw nemen. Ik kende ze niet allemaal, maar degene die ik kende (zoals Ghost Busters) vond ik erg grappig nagespeeld.
Van een collega mocht ik een lens voor mijn fotocamera lenen, een Tamron 11-18mm. Deze lens is een groothoeklens, ofwel zonder dat je een heel eind achteruit moet lopen kun je toch bijvoorbeeld een groot gebouw op de foto zetten. Ook andersoortige leuke groothoekfoto's kun je maken, kijk maar eens op 
Het stationsgebied, inclusief Vredenburg, gaat de komende jaren flink op de schop. Er komt een nieuw trein/tram/busstation, een nieuw muziekcentrum, de Catharijnesingel bij de Mariaplaats wordt weer water in plaats van asfalt, en nog veel meer.
